Vitaliteit wordt vaak benaderd als iets wat je doet. Meer bewegen. Gezonder eten. Beter slapen.
Alsof vitaliteit vooral een kwestie is van de juiste keuzes maken en die consequent volhouden. En in theorie klopt dat ook: de meeste mensen weten heel goed wat helpend is. De uitdaging ontstaat niet bij het weten, maar op de momenten dat het dagelijks leven zich aandient. Werkdruk, verantwoordelijkheden, verwachtingen. Juist dán verdwijnt vitaliteit naar de achtergrond.
Wat opvalt, is dat vitaliteit vaak wordt benaderd als een extra taak. Iets dat bovenop een volle agenda moet worden georganiseerd. Zolang er ruimte is, lukt dat. Zodra de druk toeneemt, niet meer. Daar zit geen gebrek aan discipline, maar een mismatch.
Vitaliteit laat zich namelijk moeilijk afdwingen. Hoe meer het voelt als iets wat moet, hoe groter de weerstand wordt op momenten van vermoeidheid of spanning.
De vraag verschuift dan.
Niet: hoe houd ik dit vol?
Maar: waar is de afstemming verloren gegaan?
Vitaliteit verdwijnt niet zozeer door druk, maar door het negeren ervan. Door doorgaan waar vertraging nodig is. Door vasthouden waar loslaten helpender zou zijn. Vitaliteit vraagt geen perfect schema. Wel aandacht. Niet altijd actie. Soms juist begrenzing, rust of een andere keuze.
Wie vitaliteit wil integreren in het dagelijks leven, begint daarom niet bij plannen, maar bij waarnemen. Bij wat er gebeurt op de momenten dat het niet lukt.
Wat vraagt jouw vitaliteit van je op de dagen dat de druk het hoogst is?
Reacties zijn welkom. Deel gerust wat deze reflectie bij je oproept. Voor persoonlijke coaching verwijs ik naar mijn coaching, intervisies, workshops of De Meijer Coaching Community.
Reactie plaatsen
Reacties