In een eerdere column schreef ik over wat zichtbaar wordt wanneer je even stilvalt. Voor veel mensen komt dan hetzelfde patroon naar boven: perfectionisme.
Perfectionisme wordt vaak gezien als kwaliteit. Het staat voor hoge standaarden, verantwoordelijkheidsgevoel en betrokkenheid. Veel professionals en ambitieuze mensen herkennen zich er dan ook in — en krijgen er vaak waardering voor.
Maar ergens onderweg verschuift er iets.
Wat ooit begon als streven naar kwaliteit, verandert langzaam in de druk om geen fouten te mogen maken. Deadlines voelen zwaarder, keuzes kosten meer energie en taken worden uitgesteld omdat ze “nog niet goed genoeg” zijn. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat de lat steeds iets hoger komt te liggen dan realistisch is.
Veel mensen herkennen het moment waarop ze merken dat hun eigen denken hen tegenhoudt:
je stelt iets uit terwijl je weet dat je het kunt,
je bent pas tevreden als alles perfect is — en daardoor eigenlijk nooit,
complimenten komen minder binnen dan kritiek, hoe klein ook,
en ontspannen voelt moeilijker dan doorgaan.
Perfectionisme gaat zelden alleen over prestaties.
Vaak ligt er iets diepers onder: de behoefte om controle te houden, de angst om tekort te schieten, of de overtuiging dat je pas echt gezien wordt wanneer je uitblinkt.
Het lastige is dat perfectionisme zich vaak vermomt als discipline en professionaliteit. Daardoor wordt het pas zichtbaar wanneer de energie begint af te nemen, wanneer werk meer spanning geeft dan voldoening, of wanneer je merkt dat rust nemen moeilijker wordt dan blijven presteren.
Juist dat moment — het moment waarop je merkt dat het anders voelt — is waardevol. Niet omdat je iets direct moet veranderen, maar omdat je kunt gaan onderzoeken wat je eigenlijk drijft. Wat maakt dat je de lat steeds hoger legt? Wanneer voelt “goed genoeg” onveilig? En wat zou er gebeuren als je die lat af en toe bewust iets verlaagt?
Ontwikkeling begint vaak niet met harder werken, maar met het herkennen van de patronen die ongemerkt zijn ontstaan. Zodra je ziet wat er speelt, ontstaat er ruimte om anders te kiezen — stap voor stap, zonder dat kwaliteit verloren gaat, maar met meer rust, focus en plezier in wat je doet.
Misschien is de vraag daarom niet: hoe stop ik met perfectionisme?
Maar: hoe kan ik kwaliteit blijven leveren zonder dat de druk mij gaat sturen?
Meer lezen over mijn aanpak, trainingen en over De Meijer Coaching Community?
Kijk hier verder onder www.demeijercoaching.nl
Reactie plaatsen
Reacties